Oud-medewerker

Het is gek, ik heb bij nogal veel bedrijven gewerkt, nadat ik eerder was gestopt bij het voorgaande. En nooit heb ik daarna meer wat van die bedrijven gemerkt, op een jaarlijkse opgave van mijn pensioenaanspraken na. Enfin, dat laatste levert me nu elke maand een hele waaier aan pensioenbijdragen op, dus je hoort me niet klagen. Ook van mijn (absoluut laatste) werkgever Avans Hogeschool in Den Bosch hoorde ik, nadat ze een maand na mijn, in verband met de onvermijdelijke pensionering, laatste college resoluut mijn email account ophieven, niets meer.
Tot…..….!

Een maand geleden viel een uitnodiging op de mat voor een bijeenkomst van oud-medewerkers van deze hogeschool. De reden? Het 200 jarig jubileum!
Stel dat elke oud-werkgever daarmee aan zou komen, had ik dagwerk aan het bezoeken van dit soort bijeenkomsten, en ook hier zat ik niet echt te wachten.
Maar toch aardig dat ze aan je denken, zegt U waarschijnlijk.

Nou, dát is maar betrekkelijk. Want natuurlijk werkte ik niet alleen de afgelopen 21 jaar bij Avans, maar ook nog dit jubileumjaar.
Intussen had ik het heuglijke feit, dat Avans (Den Bosch, Breda en Tilburg) ook in 2011 de beste hogeschool van ons land was, zelfs uit de krant moeten vernemen als ook Punt, het hogeschoolblad mij van hun website had gegooid. Gelukkig is dát niet het geval. Maar nu, na een radiostilte van ruim 6 maanden, mag ik mij met andere oud-werknemers gaan buigen over de veranderingen die intussen bij Avans hogeschool haar beslag hebben gekregen. Veranderingen die ik voor het overgrote deel zelf heb meegemaakt, natuurlijk. Veranderingen waaraan ik geen bijdrage meer kan of mag leveren, en die voor mezelf natuurlijk volledig irrelevant zijn geworden.

Medeburgers, ooit was ik zo onverstandig om, intussen bedrijfsleider bij een ander filiaal van V&D, nog eens mijn vorige te bezoeken. Alles was natuurlijk nog precies hetzelfde, maar toch voelde alles anders aan. Gesprekken (ik was niet zo dom om over andere dan persoonlijke zaken te spreken, natuurlijk) verliepen stroef, en na een kwartiertje, nog op de parterre, was me al duidelijk dat ik maar beter koffie kon gaan drinken met de bedrijfsleider van de HEMA. Dáár was ik ten minste gewoon een collega, geen oud-collega. Verder dan de parterre ben ik die dag in V&D Buikslotermeerplein niet gekomen. Daar hoorde ik, slechts één maand na mijn vertrek, al niet meer bij. Ik was nooit eerder weer eens terug geweest, en na die ervaring heb ik dat helemaal nooit meer gedaan. Het verleden is het verleden, en dáár moet je het laten. Dat geldt ook voor Avans Hogeschool. Helaas, bestuursvoorzitter Paul Rüpp, heb ik alleen daarom al geen gehoor gegeven aan je uitnodiging. Daardoor miste ik wel de voordracht van Maarten van Rossem, maar gelukkig ben ik lid van VOA in Alphen aan den Rijn en zal ik de goede man daar vast nog wel eens mogen beluisteren.

Hebben jullie, beste lezers, hier andere ervaringen mee? Ik zou wel graag eens met nog werkende collega’s willen praten over de toekomst van ons onderwijs, of over de toekomst van ons vakgebied, of beide. Ik doe dat ook nog graag, als ik er eentje tegenkom op een congres, symposium of beurs. Maar met oud-collega’s over de tijd die achter ons ligt? Voor hen merendeels nog veel verder dan voor mij? Ik pieker er niet over, de tijd vliegt, en er moet nog zoveel gedaan worden. Zoveel zaken waaraan ik nog jaren kan meewerken, al die blogs, publicaties en boeken die ik nog wil schrijven, dat verleden vind ik (nog) niet zo interessant.

Natuurlijk hoef ik niet meer voor mijn inkomen te werken, al doe ik dat wel, af en toe. Maar naast mijn werk als consultant voor de herontwikkeling van stadscentra, heb ik al moeite genoeg voldoende tijd te scheppen voor mijn werk als secretaris van onze lokale omroep, AlphenStadFM/TV en omstreken en als ouderling van de Adventskerk. En daarnaast nog tijd moet vinden voor de werkgroep Aljeco, waarmee we hard op weg zijn in Dodoma, Tanzania, een weeshuis te bouwen, en voor het koor Min Ghesellen. Gepensioneerd zijn betekent hard werken, zo heb ik ontdekt!
Daarbij kan ik toch moeilijk doorgaan mijn ‘werk’ als excuus te gebruiken bij mijn echtgenote, en hebben de kinderen natuurlijk ook zelf kinderen die af en toe hun opa wel eens willen meemaken.

Als U dit dilemma, “Hoe vind ik tijd, als gepensioneerde”, met mij deelt, deel dat dan ook met anderen op dit blog.
Gewoon als oud-medewerkers onder elkaar.

Zoeken

Toekomstige evenementen

Er zijn momenteel geen toekomstige events.