De helden keren terug!

Natuurlijk hebt U de finale tussen Spanje en ´Oranje´ bekeken en, hoewel het verschil niet groot was, bleek dat we `De koning van Hispanje´ nog altijd eren, zoals ons volklied zegt. Enfin, die finale werd dus, opnieuw, verloren, maar Nederland heeft opnieuw laten zien waarom er zoveel vaderlandse voetbalmiljonairs in de wereld rondlopen. Maar ja, verlies is verlies, en daarom was het misschien wat overdreven om al die spelers een uitgebreide vaartoer door de Amsterdamse grachten aan te bieden, met een, altijd wat dom einde, op het Museumplein. Want die stampende en hossende voetballers maken snel duidelijk dat een podium niet hun domein is en na de aftocht der gladiatoren werd het dan ook snel stil op die immense grasvlakte. Daarvoor luisterden ze nog naar een paar mooie woorden van de minister president, kregen een paar lintjes namens hare majesteit uitgedeeld, én ondergingen een ontvangst op het paleis. En toen? Toen gingen zij en wij weer over tot de orde van de dag en mocht de gemeentereiniging alle verbruikte oranjeattributen opruimen. Een leuk feestje, eigenlijk meer bedoeld voor de onderduikende supporters die hun helden wilden eren, dan voor die helden zelf, overigens. De grote winnaars waren, naast de spelers, natuurlijk de supermarkten en cafés, met hun leveranciers. En niet te vergeten de bedenkers, makers en verkopers van klaphandjes, juichbandjes en andere oranje prullaria die op zo’n moment even binnenlopen. Enfin, laten we hopen dat het over twee jaar weer zo goed gaat, zo niet beter.
Toen ik naar die beelden keek, bekroop me toch even de gedachte hoe het zal gaan als dat ándere Oranjeteam terugkomt. U weet wel, “onze” mannen en vrouwen die al vele jaren topprestaties leveren in Afghanistan. Aanmerkelijk minder betaald, aanmerkelijk slechter gehuisvest, en zonder rustdagen die met partner en kinderen kunnen worden doorgebracht. Militairen waarvan niet alle privézaken worden uitgeplozen in de media (dat zal de meesten niet slecht uitkomen, overigens) en die aanmerkelijk grotere risico’s lopen dan een verboden trap tegen je achillespees. Militairen die soms al voor de vierde keer vier lange maanden lang bermbommen trotseren, door Talibanstrijders worden beschoten en zich moeten verlaten op mensen die ze nooit echt kunnen vertrouwen.
Nederlanders in uniform die er, gegeven de omstandigheden, het beste van maken, en vaak meer dan dat. Nederlanders zoals U of ik die niet alleen gewond kunnen raken, maar die ook gewond worden. Sommigen verloren er zelfs hun leven. Nederlanders die, van soldaat tot generaal, elke dag opnieuw aantonen dat Nederland in staat is waar te maken wat zijn politici beloven. Zonder zich al te veel zorgen te maken of die politici wel de juiste beslissing namen om deze missie te beginnen, en ook om deze missie te beëindigen. Gewoon omdat die beslissing niet aan hen is en een militair nu eenmaal gaat waar de politiek hem of haar heen stuurt.
Nu kun je het wel dan niet eens zijn met onze missie in Afghanistan, maar het is een feit dat Nederland daar een veel grotere rol speelt dan we op grond van grootte van ons land zouden mogen verwachten. En dat, mede daardoor, Nederland binnen de NAVO als geheel, mar ook op economisch én politiek terrein, veel meer in de melk te brokkelen heeft dan zonder die rol in Afghanistan, of die bij andere internationale missie, het geval zou zijn. Een aspect dat, blijkbaar onder het adagium dat “goed nieuws geen nieuws is”, helaas niet zo vaak in de media naar voren komt. Elke communicatiedeskundige weet dat het spelen van een finale op een wereldkampioenschap meer aandacht, meer mogelijkheden en meer contracten oplevert. Maar hij, of zij, weet ook dat die effecten van korte duur zijn. Het is zelfs maar de vraag of die finale de kansen op het organiseren van een volgend WK zelfs maar beïnvloeden, laat staan garandeert.
Daarom vraag ik mij af hoe de ontvangst zal zijn voor onze militairen uit Afghanistan, die niet alleen een stukje vrede en menselijkheid in een afgelegen stuk van de wereld hebben gebracht, maar ook geprobeerd hebben in een afschuwelijk gecompliceerd land wat stabiliteit te brengen. Militairen die dat werk graag nog een tijdje hadden willen voortzetten, als dat van onze politiek, dus van U, had gemogen. Zij hebben immers Nederland voor een veel langere tijd op de internationale kaart gezet dan onze voetballers dat ooit kunnen. Ze hebben daarmee ons land extra mogelijkheden verschaft die NIET van tijdelijke aard zijn. Mogelijkheden die ons land, het Nederlandse volk én U in de opbouw na de kredietcrisis heel goed kan gebruiken.
Defensie zal er wel voor zorgen, bezuiniging of niet, dat ‘hun’ mensen een passende ontvangst krijgen. Maar ik heb zo mijn twijfels over wat de rest van ons volk, de media voorop, met deze echte, onbekende, helden van Oranje gaan doen. En wat de politici, onze gekozen volksvertegenwoordigers, daarmee gaan doen. Misschien iets meer dan een nieuw bezuinigingsrondje? Of is dat van onze politici teveel gevraagd en hebben ze met hun gebruikelijke opportunisme de hele missie al vergeten? Dan wordt het misschien tijd hen eraan te herinneren dat ZIJ het waren die onze soldaten, onderofficieren en officieren naar het gevaar in Afghanistan stuurden? En het ook HUN plicht is ervoor te zorgen dat die militairen passend worden ontvangen.

Zoeken

Toekomstige evenementen

Er zijn momenteel geen toekomstige events.