Wijkgericht werken

De vorige week was er een bewonersavond voor de wijk Kerk en Zanen. U weet wel, zo´n avond waarop bewoners en bewonersgroepen een presentatie krijgen over alle mooie dingen die de gemeente van plan is te doen in hun wijk. Waarna ze zelf allerlei nóg leukere dingen mogen aandragen die zich bijna zonder uitzondering niet verdragen met die al ontwikkelde, of zelfs al in uitvoering zijnde, plannen uit onze stadskas. Dick Kalkman verzuchtte reeds op Twitter dat er blijkbaar een wijkmanager nodig is om de wensen van bewoners en die van de gemeente met elkaar te verbinden. Nou is zo´n wijkmanager natuurlijk best een goed idee, maar het zou toch veel logischer zijn dat voortaan niet het stadhuis, maar de bewoners, zouden bepalen wat goed is voor hun wijk. Natuurlijk zijn er altijd zaken die voor de hele gemeente gelden, maar in, of bij, een bepaalde wijk hun beslag moeten krijgen, maar het primaat zou moeten liggen bij de wijk. ´Baas in eigen Buurt´. Helaas werkt dat nog niet zo, en mag de wijk vooral reageren op wat het stadhuis al heeft besloten. Dat is toch niet de manier om wijkbewoners het gevoel te geven dat hun mening er toe doet. En dan kan je nog zulke leuke bewonersavonden organiseren, de mensen gaan grotendeels gefrustreerd naar huis. Dat is niet alleen het geval in Kerk en Zanen, maar ook in Ridderveld of welke wijk dan ook!

Het probleem is, en ik heb dat al vaker aangekaart, dat we in Alphen niet wijkgericht willen werken. Dat doen we al nauwelijks in onze dorpen Zwammerdam en Aarlanderveen, maar in onze buurten en wijken komt het helemaal niet uit de verf. Mede daardoor is een moedige poging van wethouder Van Wersch om dat beleid in de welzijnssfeer te realiseren grotendeels mislukt. Want als je wijkgericht werkt, moet je ook integraal van wat in die wijk leeft, en van de wensen van de bewoners van die wijk, uitgaan. Niet alleen op één beleidsterrein, niet vanuit één wethouder, maar wijkgericht werken moet het uitgangspunt van het collegebeleid worden. Dat zal, gezien de stand van zaken in onze politiek, deze periode nog niets worden, maar over vier jaar zijn er weer verkiezingen, nietwaar? Want de werkelijke invoering van wijkgericht beleid is beslist een zaak van de lange adem. Tenslotte moet er niet alleen sprake zijn van wijkgericht beleid door de overheid, maar ook van wijkgebonden gevoel van de inwoners. Dat moet groeien. Inwoners moeten zichzelf als deel van de wijk gaan voelen, en daarvoor is meer nodig dan een trapveldje meer of minder. 

Wat voor winkelcentra (zie de column (Groei is geen ontwikkeling!) geldt, geldt voor alle voorzieningen waar een wijk gebruik van gaat maken. Dat betreft niet alleen welzijnsvoorzieningen, maar ook culturele voorzieningen, medische voorzieningen, (openbaar) vervoer en overheidsdiensten. Dat alles moet in de wijk beschikbaar zijn. Dat geldt nu, en dat geldt later nog meer, wanneer we steeds meer ouderen krijgen in een stad die nog veel te veel op jongeren is ingesteld. Voor jongeren is centralisatie van alle voorzieningen in hun woonwijk gemakkelijk en plezierig, maar voor ouderen is het een noodzaak.  Die hebben niet alleen veel meer tijd om van al die voorzieningen gebruik te maken, maar ze hebben ook steeds meer problemen om er te komen. In feite moeten alle voorzieningen centraal in een wijk worden geplaatst, en ze moeten via alle mogelijke vervoersvoorzieningen gemakkelijk bereikbaar zijn. Als we nu naar Kerk en Zanen kijken zien we daar een uiterst ongunstige ontwikkeling. Het openbaar vervoer is beroerd, en je moet voor werkelijk alles op een andere plek zijn. Het winkelcentrum Atlas staat aan de ene kant van de wijk, en de (enige) kerk helemaal aan de andere. De grootste scholenconcentratie staat weer op een heel andere plek, en het nieuwe gezondheidscentrum, hoe mooi ook, staat helemaal aan de rand van de wijk. Dat is natuurlijk mooi voor de bewoners van de woonzorg zone die daar wordt gepland, maar die senioren moeten weer kilometers reizen voor ze een winkel zien, en ook de welzijnsvoorzieningen zijn voor hen vrijwel onbereikbaar.

Trouwens, ook de bouw van een nieuw gezondheidscentrum in Ridderveld, in de Lupinehof, had beter in winkelcentrum ‘De Ridderhof’ geplaatst kunnen worden, zoals de HOED praktijk aan de Preludeweg dichtbij ‘De Herenhof’ gebouwd had moeten worden. Allemaal planologische blunders die voorkomen hadden kunnen worden als met name de verantwoordelijke politici ook maar een schim van visie op dit soort zaken hadden gehad. Politiek, én bouw, is nu eenmaal meer gedreven vanuit opportunisme, dan vanuit een centrale visie op lange termijn ontwikkelingen. 

Natuurlijk gaat het niet aan om al die bouwsels nu maar af te breken, maar dat zal op de lange duur toch moeten gebeuren. En als wijkgericht werken ooit willen realiseren, dan moeten we daar toch zo langzamerhand aan beginnen. Het startpunt ligt voor de hand, rond de Baronie. Daar liggen niet alleen veel voorzieningen (school, gezondheidscentrum, winkelcentrum (én welzijnscentrum) al in de praktijk of in de planning bij elkaar, maar rondom dat oude fabrieksgebouw worden ook nog veel nieuwe woningen gebouwd. We hebben daar de kans te laten zien dat Alphen niet alleen kan bouwen, maar ook nog wijkgericht kan denken. En waar één voorbeeld wordt gerealiseerd, volgt de rest vanzelf, de komende vijf en twintig jaar. Want alles wat er nu staat, zal ooit herbouwd moeten worden, toch?

Overigens, dat hele plan voor de Baronie staat op mijn blog www.beleefalphen.web-log.nl van 4 juni 2009.

Zoeken

Toekomstige evenementen

Er zijn momenteel geen toekomstige events.