Veiligheid

Kranten, de TV én onze plaatselijke hermandad storten de laatste weken hopen statistische onzin over ons uit in de hoop dat we gaan geloven dat onze samenleving werkelijk veiliger wordt. Terwijl iedereen weet dat volgend jaar dezelfde Alphense statistieken een vrije val van die ‘veiligheid’ zullen laten zien (schietpartij in de Horstenbuurt én, natuurlijk, het drama op de Ridderhof) wil niemand deze ‘goed nieuws show’ daarvoor onderbreken. Benieuwt wat ze dan weer vinden. Tenslotte knalde er in 2010 een complete flat uit elkaar (Argostraat), maar zoiets uitzonderlijks telt weer niet mee in die statistieken.
En vrijdag bleek de wijk Beerendrecht niet alleen opeens ‘chique’ te zijn (AD: ‘Sjiek’) maar worden daar ook steeds meer mensen (vrouwen?) mishandeld. Gewoon omdat bewoners hun dure huizen niet meer kunnen opbrengen, volgens VVD-raadslid én bewoner Klaas Kwint. Blijkbaar kan ons vernisje van beschaving, waarop we ons zo graag laten voorstaan, niet tegen wat geldgebrek. Wat een treurnis.
Nee, als mensen statistieken uit de kast moeten halen om ons te bewijzen dat we ons, ondanks, allemaal veiliger voelen, dan is er beslist iets loos. Veiligheid, waar vind je dat nog?

Veiligheid, en je veilig voelen, is een vreemde emotie.
Vrijdagavond mocht ik aanwezig zijn bij het examen van kleindochter Chardé (12 jaar) voor de gele band bij haar vechtsport Pencak Silat. Pencak Silat is een van oorsprong Indonesische vechtsport, die gebaseerd is op de bewegingen van dieren, zodat het allemaal wat sierlijker aandoet dan bij Taekwondo of Karate het geval is. Wie daaruit de conclusie trekt dat het daardoor een sport voor watjes moet zijn, moet het maar eens gaan meemaken.

Chardé had vooraf al twee uur met haar zusje voor Taekwondo getraind, maar dat leek haar weinig te doen. De wolkbreuk op de weg naar huis, en de kletsnatte kleren als gevolg daarvan, maakte meer indruk. Maar, het witte pak uit, het zwarte aan, en welgemoed op weg naar de volgende ‘klus’.
Nadat de examens van de ‘kleintjes’ van de club Pencak Silat Tiga Serangkai uit Maarssen waren afgewerkt, werd het tijd voor de groten.
Chardé hoort qua leeftijd nog in die beginners groep, maar omdat zij zich in maart tijdens onderlinge wedstrijden had onderscheiden, maakt ze sindsdien, als allerjongste, deel uit van de groep gevorderden. Bijzonder aardige, maar spijkerharde, mannen en vrouwen uit alle leeftijdsgroepen en daar loopt mijn frêle kleindochter gewoon tussen. Je eerste gedachte is of dat wel kan, of dat wel veilig is. U ziet al de link met het onderwerp van deze column.

Enfin, uiteraard moesten er de nodige oefeningen worden gedaan. Dat ging, gezien de stevige schouderklopjes na afloop, goed. Daarna gingen de handschoenen en scheenbeschermers aan voor een duchtig partijtje sparren voor alle niveaus door elkaar. De clubtop liep er omheen om al te veel enthousiasme in te dammen, maar ja, een paar flinke trappen, stoten en klappen incasseer je toch wel. Maar opnieuw, de grijns bleef! Dus was het niet zo erg als het leek, of kan ze er beter tegen dan ik dacht. Vervolgens moest iedereen tonen klappen, stoten en trappen door de trainers te kunnen incasseren en opnieuw houd je je hart vast. Daarna werden de rollen omgedraaid en mocht Chardé op de trainers gaan inbeuken. Ook dat deed ze met zichtbaar genoegen. Uiteraard ontving ze het fel begeerde diploma, de gele band, waarop ze erg trots was, en dat, dagen nadien, nog steeds is.
Je denkt dan dat ze, na in totaal vijf uur hard trainen, wel kapot zal zijn, maar nee, ze heeft nog net tijd om de felicitaties van de familie in ontvangst te nemen en met diploma voor opa te poseren. Want daarna moet alles nog worden opgeruimd en sjouwt ze grote pakken matten naar achteren. Toen, eindelijk, naar huis en naar bed.

Er is geen plek waar je meer klappen oploopt dan bij Pentjak Silat, maar omdat iedereen rekening houdt met wat anderen aankunnen, gaat er praktisch nooit wat verkeerd. Ik zie in ieder geval dat Chardé zonder maar een spoortje angst tussen al dat gebeuk rondloopt, en daar ook van harte aan meedoet.
Te midden van alle klappen loopt zij rond met de houding van ‘wat kan me hier nou gebeuren’. Het is duidelijk dat ze zich daar veiliger voelt dan op school, waar ze onderworpen is aan de grillen en grollen van een incompetente leerkracht. In een omgeving die wij dan weer zien als ‘veilig’ en die dat ook zou moeten zijn.

Veiligheid is geen status, je kunt het niet in statistieken vatten, hoewel dat veel en graag gedaan wordt. Veiligheid betekent voor iedereen wat anders, maar het heeft te maken met de zekerheid dat anderen zich, net als bij Pencak Silat, houden aan dezelfde gedragsregels als jijzelf. En daarom reageren we, de één meer dan de ander, ook vaak zo angstig als sommigen zich daar niets van lijken aan te trekken, in woord en/of daad. Daar helpt echt geen enkele statistiek tegen!