Alphenaren,

In ieders leven zijn nu eenmaal omslagpunten. Sommige kies je zelf, andere overkomen je. Nu ik veel minder tijd aan “de politiek” kan besteden, wil ik U graag elke week eens meenemen in de wondere wereld van de planologie. Wat zou nu van Alphen aan den Rijn een ‘ideale stad’ maken, te midden van alle andere steden, dorpen en dorpjes in ons Groene Hart. Een stad met een centrum, met wijken en buurten die ook weer allemaal met elkaar zijn verbonden.

Hoewel velen anders denken, gaat planologie veel verder dan de invulling van winkelgebieden of het plannen van woongebieden. Het heeft te maken met de manier waarop mensen dingen rond zichzelf georganiseerd willen hebben. Ongeacht of het nu werk, winkels, gezondheidszorg, welzijn, religie, cultuur of onderwijs is.

Helaas is planologie in de praktijk meer een kwestie van dingen goed regelen, dan van de goede dingen regelen. Daardoor wordt de ontwikkeling van onze stad vooral een kwestie van ‘beetje bij beetje’. Er worden zoveel compromissen gesloten dat een duidelijke lijn, gebaseerd op een permanent bijgestelde visie, verdwijnt.

En dan zitten we ook nog met trends als “Veroudering”, “Ontgroening”,”Individualisme” en “Nieuwe Media”. De ‘multiculturele samenleving’ kan grotendeels op de schroothoop en Wilders zorgt voor een herdefinitie van het woord ‘integratie’. Intussen praten we over een ‘stadhart’, terwijl het qua functie en uitstraling nog vooral de dorpskern is gebleven die het altijd is geweest.

Onze nieuwe wijk Kerk en Zanen is,gezien de lange files bij de spoorovergang, praktisch van de rest van de stad geïsoleerd en beschikt als grote stadswijk over niet meer dan een simpel buurtcentrum. Intussen plannen we een verkeersstructuur die ons vernieuwde  stadshart praktisch onbereikbaar gaat maken en wordt het groeiende tekort aan parkeerplaatsen weggewuifd door te wijzen op fietsenstallingen.

Hele delen van onze stad hebben nauwelijks adequaat openbaar vervoer, maar we willen wel dat onze verouderende bevolking zo lang mogelijk thuis blijft wonen. En waar we woon-zorg zones realiseren, ontbreken ook andere voor ouderen noodzakelijke voorzieningen. We plannen een “cultuurhuis’ als was Alphen een dorp, maar willen het gebruiken om de functie van ons stadshart te ondersteunen.

Kortom, het wordt tijd U eens te schetsen hoe Alphen er volgens mij over twintig jaar uit zou moeten en kunnen zien, zodat U kunt bepalen of U zich daarin kunt vinden of niet. Ik hoop op veel reacties, want we spreken natuurlijk wel over uw stad. En ook ik zal vast wel het nodige over het hoofd zien. Ik schets U een visie die is gebaseerd op wat de bevolking over twintig jaar nodig heeft, niet op vroegere plannen en al helemaal niet op wensen van ondernemers en projectontwikkelaars.

Uiteraard zal ik graag ingaan op hoe de huidige situatie, en veel van de huidige plannen, voor die ontwikkeling een hulp of een belemmering zullen vormen. Tenslotte, bij planologie hangt alles aan elkaar, en als we wat bedenken voor Alphen aan den Rijn, moet dat ook gebeuren voor onze huidige dorpen Aarlanderveen en Zwammerdam, en alle dorpen die in de toekomst tot onze gemeente zouden gaan behoren.

De plaatselijke politiek ligt even in duigen. Veel partijen hebben hun kiezers uitdrukkelijk beloofd alles te gaan veranderen, zo gauw ze aan de macht zouden zijn. Door die beloften hebben ze zetels gewonnen, maar niet genoeg. De al acht jaar aan de macht zijnde coalitie blijft gewoon doorbesturen, en dat kunnen de in de oppositie gedrongen ´winnaars´ maar moeilijk accepteren.

Nog maar een paar maanden, en dan zullen de nationale verkiezingen voor de tweede kamer deze plaatselijke onenigheden ver naar de achtergrond dringen. Als gevolg zal iedereen zich wel weer voor vier jaar in het onvermijdelijke schikken. Duidelijk is dat de gemeenteraadsverkiezingen niet tot beleidsverandering zullen leiden. Maar dat betekent allerminst dat er niets gaat veranderen.

Veranderingen vinden ook plaats ondanks politiek, bedrijfsleven en bestuur.  Ook bij planologie is veel te lang uitgegaan van de ‘maakbare samenleving’ en het wordt tijd de zaken die nu eenmaal lopen zoals ze lopen logisch te verbinden met hoe het eigenlijk zou moeten zijn. Geen ’99 Luftballons’, maar visie gekoppeld aan realisme.