Kersteitjes

Zondag 2 januari was er een koopzondag, de eerste van 2011. Wij dachten daar maar eens (koopzondagen zijn niet echt ons ding) gebruik van te gaan maken en reden naar Da Vinci aan de Euromarkt. Om daar tot de ontdekking te komen dat er nauwelijks Alphenaren winkelden, dat er zelfs winkels dichtwaren, en dat het grand café pas openging op het moment dat die winkels hun deuren sloten. Op de Euromarkt was het nog erger, daar was alleen de Gamma zichtbaar open. Gelukkig staat in dat Da Vinci gebouw (met een koffiecorner die ik nog nooit in werking heb gezien) ook de leukste cadeauwinkel van onze stad: Marlie & Felice. Daar kun je tenminste nog leuke, en ook vaak nuttige, dingen vinden die je ook cadeau kunt geven aan mensen ‘die alles al hebben’. Of aan jezelf, natuurlijk. Zo kocht mijn vrouw een paar aparte kerstdecoraties, met korting, uiteraard, alvast voor het volgende jaar. Bij het afrekenen zagen we opeens in soortgelijke bakjes paaseitjes liggen met een wikkel met kerstafbeeldingen. We namen natuurlijk aan dat dit fenomeen van een A-merk in een dure delicatessenwinkel afkomstig was, maar het bleek dat de eigenaars deze kersteitjes gewoon bij Digros hadden gekocht. Innovatie voor een lage prijs is blijkbaar toch mogelijk. Maar het grand café 1504 was dus dicht en nadat we nog een paar horeca etablissementen gesloten aantroffen, zijn we uiteindelijk maar gaan lunchen bij Van de Valk. In de wetenschap, dat wát er ook gebeurt, dát restaurant wel open is. En dat klopte! De rest HELEMAAL niet!

Intussen lees ik dat Debatcafé Op het Dorp op 4 februari gaat praten over het stadshart, en hoe daar ‘reuring’ in te brengen. Dat zou dan moeten gebeuren door een nog aan te stellen centrummanager, en de organisatie denkt dan aan allerlei toeters en bellen die de klant het centrum in moeten trekken, en dat alles voor een luttele 100.000 Euro die via de gloednieuwe BIZ stichting beschikbaar is. Nou, zo simpel zal het niet gaan, vrees ik. Als dat zo was, hadden natuurlijk al de nodige stadscentra een standaard oplossing bedacht, want bijna overal gaat de aantrekkelijkheid van stadscentra naar beneden. Tenminste, de stadscentra die A1 huren vragen voor locaties die de A-status nog niet verdienen. Die huren jagen de bestaande middenstand hun pensioen in, en vernietigen de bestaande persoonlijke relaties met klanten. Want hun vervangers, franchisenemers en bedrijfsleiders van ketens komen vooral profiteren van de bestaande klantenstromen. En als die klantenstromen, zoals dat in Alphen het geval is, tegenvallen, gaan ze weer weg. Het is merkwaardig hoe weinig mensen zich realiseren dat winkelketens zo ergens een winkel openen, maar die ook zo weer sluiten. Het maakt hen immers niet uit, ze hebben nog tientallen tot honderden andere winkels op andere locaties. Anders dan de ‘Alphense’ zaken hebben ze geen enkele binding met de stad, de bedrijfsleiders en eigenaren wonen hier vaak niet eens.
Toch zijn in het verleden bedrijven als Mediamarkt met gejuich binnen gehaald, hoewel dat de sluiting van een aantal Alphense bedrijven betekende. En, zoals ik al ver voor de opening voorspelde, blijkt dat de gemiddelde Mediamarkt klant niet of nauwelijks andere zaken in ons stadscentrum bezoekt. Voor die klanten ís die Mediamarkt ons stadscentrum!

Tja, ik wil U graag verwijzen naar alle artikelen die ik in de loop der jaren heb geschreven over hoe het wel zou moeten met dat stadshart:
• Zoals “Visie en Ambitie voor ons Stadshart”, een pleidooi voor een centraal geleide integrale aanpak (fulltime centrummanager) op basis van een jaarlijks budget van 1 miljoen Euro. Een aanpak waarin niet alleen plaats is voor ‘leuke dingen’, maar waarin de beleving van die ‘leuke dingen’ zichtbaar, voelbaar en hoorbaar is in elke winkel, in elk café in onze binnenstad.
• Zoals “Beleef Alphen, op Zondag!” waarin geschetst wordt hoe die ‘koopzondag’ kan uitgroeien tot een belevenis voor elke Alphenaar. Gewoon omdat ons winkelcentrum alleen niet in staat is, en dat ook nooit zal zijn, de concurrentieslag met veel grotere centra in onze directe omgeving te winnen.
• Zoals “Praktisch en gezellig winkelen bij de snelweg”, “Slachting onder zelfstandige winkeliers”, “Kansen voor buurtcentra” of “Buurtwinkelcentrum ‘De Baronie’.
Onderwerpen die ik uitgebreid behandel in de nieuwe editie van mijn boek
‘Marketing voor Retailers’ dat al in maart beschikbaar is. Activiteiten die alleen maar werken als we erin slagen tot een integrale aanpak te komen van winkelen, recreëren en actief bezig zijn. Activiteiten ook waarbij de retailwereld over haar eigen schaduw moet heenstappen, of, conform de voorspelling van Cor Molenaar in zijn boek ‘Het Nieuwe Winkelen’, ten onder gaat als gevolg van de webwinkels.

Ik weet niet wat het programma is, bij Op het Dorp, maar ik vrees dat de discussies niet veel verder zullen gaan dan spiegeltjes en kraaltjes om ‘de consument te verleiden’. Gewoon meer van hetzelfde, want dat is vertrouwd, en goedkoop. En volgend jaar zal het bezoek aan ons stadshart opnieuw lager uitvallen, nu dat stadscentrum, en dat voor lange jaren, bij Carla’s koffieshop eindigt. Want of de upgrade van onze bibliotheek tot ‘Cultuurhuis’ nou honderdduizend klantbezoeken gaat opleveren, dát gelooft toch zelfs peetvader PvdA niet.

Nee, het roer moet radicaal om, er moeten risico’s worden gelopen, om ons Stadshart te redden! Pleisters plakken helpt niet meer.
Op naar “De Nieuwe Winkelier”, in feite “De dood of de gladiolen”.

Oh ja, vrouwlief had alle kerstversiering al opgeruimd, maar de nieuwe spulletjes zijn toch gelijk op tafel gezet. Een beetje na-kerst, vanuit Da Vinci, met een aantal geschonken ‘kersteitjes’ erin!